E-mail adresiniz: Şifreniz: Beni hatırla   » Yeni üye olmak istiyorum » Şifremi unuttum

BENİ KİTAPLAR "İNSAN" ETTİ!


Hatırlıyorum da;
Bundan iki yıl önce kitaplardan çok nefret ederdim.
Üç cümlesinden sonra yorulurdum.
Sanki o kitabı okusam; bir cehennem azabı çekecekmişim gibi olurdu bana!
Sonra,
Elimden bıraktım kitabı.
Okul bahçesinde bir hademe çöp kutusunu vermiş ateşe ve ben haddime düşmeyerek o bilinçsizce yaşadığım zamanın etkisiyle kitabı ateşe attım. Resmen kitapların düşmanıydım!

Oysa şimdi…
İlk defa ciddiyetle bir kitabı aldım elime.
İlk beş sayfadan sonra yine bıraktım kitabı.
İkinci gün, iki katını ve her geçen günlerin ötesinde okuduğum sayfa sayılarını artırdım.
Ve o ilk kitabın etkisiyle bağlandım kitapların nimetine.
"Sabahattin Ali- İÇİMİZDEKİ ŞEYTAN" beni sarıp sarmalamıştı! Şu cümleyle itibaren; "İnsan dünyaya sadece yemek, içmek, koynuna birini alıp yatmak için gelmiş olamazdı. Daha büyük ve insanca bir sebep lazımdı."
Pek vermek istenilen mesajı anlamasam da kitabın ana konusu 1940'larda yaşayan 20'li yaşlarında iki gencin hiçbir destek almadan, maddi zorluklar içerisinde evlenmesi ve bir ideolojinin gergefinde çizilen bir aşk çerçevesi çok etkiledi beni.
Ertesi günlerde hep kitap okudum.
Ama hep!
Belki, ancak böyle, okumadığım yılların acısını telafi edebilirdim.
Kitaplar beni ben yaptı ve ben de gerekenleri daha iyi yaptım!
Öyle bir kitap tutkunu oldum ki kısa sürede,
Kimse inanmadı bana.
Hep kafa buldular, tüm kafasızlıklarıyla.
Ama ciddiye bile almadım onları, mizahıma bile değmediler.
Ve onların inadına okudum.
Bir keresinde, bir arkadaşım, ben kitap okurken gizlice fotoğrafımı çekti. Ve daha sonra bana dedi ki: “O çektiğim fotoğrafta, kitabı senle buldum. Ama seni kitapsız bulamadım!”
Kitaplar sayesinde düşünce sistemim gelişti.
Beni olgunluğa eriştirdi kitaplar...
Ve bu olgunluğumla şiirler yazıyorum.
Ve şiirlerim sayesinde bomboş bir kağıt daha manalı hitap etti gözlere.
Ki her seferinde okuyacağım kitap sayesinde şiirlerim daha da gelişecek.
Bilgili,birikimli ve kültürün odağına yerleştirdi o güzel kitaplar.
Elimden kitap düşmedi.
Çünkü,
"İyi kitaplar dışında kimse elimden tutmadı."


Kimi üniversiteli gençleri tanıyorum.
Gereksiz bilgilerle dolu o kafaları!
Kimi üniversitelerde ise gereksiz bir sürü kafa…

Beni kitaplar büyüledi!
Eğer, cennete gidersem.
Bir köşküm değil de.
Koskocaman bir kütüphanem olsun!.

Nereye gidersem;
" Elimde bir kitap, bıraksam düşecekmişim gibi sıkı sıkı tutmuşum."
hareketiyle davranıyorum.
Kitaplar, bu dünyadaki cennetin yansımasıdır bence.
Çok sevdiğim bir kitabı okurken,
Kendimi o sayfaların içerisine salıveriyorum ve kapılıyorum o gizeme.
Hatta kimi zaman o gizemli hava beni kitaptan bir kent yapıyor.
Bir kitap size bir şey katmıyorsa,
Siz o kitaba bir şeyler katmalısınız!
Belki bu satırları neden yazdığımı sorabilirsiniz?
O zaman ben de şöyle gidereyim merakınızı
"Kütüphanelerin ölümsüzlüğüne ve kitaplarımın raflarda duruşuna çocukça inandığım için yazıyorum."


Kuzey Genç (Şükrü Kaya) tarafından 4.5.2016 17:16:04 tarihinde eklendi ve 966 gösterildi.

BENİ KİTAPLAR "İNSAN" ETTİ! isimli esere henüz yorum yazılmamış.

Esere ait bilgiler:

Kayıt tarihi:
4.5.2016

Okunma:
966

Yazara ait bilgiler:

Kuzey Genç

(Şükrü Kaya)
• Profili

Diğer yazdıkları:

 

© 2008-2009 Yazarlar Topluluğu | Eserlerin tüm hakları ve sorumluluğu eser sahiplerine aittir.